Duchowość
Formacja seminaryjna trwa 6 lat. Prowadzi ku wielostronnej dojrzałości osobowej.
Papież Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej Pastores dabo vobis, mówiąc o fundamencie formacji, pisze, że bez odpowiedzialnej formacji ludzkiej cała formacja kapłańska byłaby pozbawiona swego niezbędnego fundamentu. Kapłan powołany do tego, by być „żywym obrazem” Jezusa Chrystusa Głowy i Pasterza Kościoła, powinien starać się odtwarzać w sobie, w miarę możliwości ludzką doskonałość jaśniejącą w Synu Bożym, który stał się człowiekiem, ujawniającą się szczególnie wyraźnie w Jego postawie wobec innych, tak jak ukazują to Ewangeliści.
Najważniejszym elementem w życiu alumna – a potem przyszłego kapłana – jest formacja duchowa. W dekrecie Soboru Watykańskiego II Optatam totius czytamy: Formacja duchowa powinna ściśle wiązać się z kształceniem intelektualnym i duszpasterskim i przy szczególnej pomocy kierownika duchowego tak być prowadzona, aby alumni uczyli się żyć w synowskiej i nieustannej łączności z Ojcem przez Syna Jego, Jezusa Chrystusa, w Duchu Świętym.
Naczelną wartość formacji duchowej stanowi modlitwa. Alumni w sposób szczególny są wezwani do pogłębiania swojej więzi z Tym, który ich powołuje. Mamy szukać Chrystusa w rzetelnym rozważaniu słowa Bożego, w czynnym obcowaniu ze świętymi tajemnicami Kościoła, przede wszystkim w Eucharystii i codziennej Liturgii Godzin.
Modlitwa jest darem, jest pogłębieniem zażyłości z Bogiem i fundamentem życia duchowego. Owocem jedności z Bogiem jest umiejętność postrzegania innych ludzi jako swoich braci i chęć służenia im w duchu Ewangelii. Alumni swoją formację duchową zgłębiają poprzez wspólne praktyki duchowe.
Podstawową formą wspólnej modlitwy jest Eucharystia – źródło i szczyt życia chrześcijańskiego. Gromadzimy się na niej w dni powszednie o godz. 7:00 w Kościele Seminar
yjnym (w czwartki o 18:30). To najlepszy moment, aby pogłębić jedność z Jezusem. We Mszy św. mogą uczestniczyć także osoby świeckie. Przed Eucharystią jest półgodzinne praeparatio ad Missam – nie tylko zewnętrzne, ale przede wszystkim wewnętrzne przygotowanie do Mszy św.
Liturgia Godzin jest modlitwą całego Kościoła, który trwa jednomyślnie na modlitwie. Wraz z przyjęciem święceń diakonatu, odmawianie brewiarza należy do obowiązku osoby duchownej. W Seminarium uczymy się tej regularnej formy modlitwy psalmami i dorastamy do tego, aby swoją modlitwą obejmować potrzeby wszystkich ludzi.
Ado
racja Najświętszego Sakramentu umożliwia codzienną rozmowę z Chrystusem. Dzięki niej głos Pana staje się słyszalny w naszym życiu. Adoracja odbywa się każdego dnia od godz. 21 do 22. Została wprowadzona dzięki błogosławionej Matce Teresie z Kalkuty, która w tym miejscu powiedziała, że aby bardziej ukochać Chrystusa to należy codziennie go adorować. Aby móc dawać, trzeba doświadczać jedności z Chrystusem, a On jest tam, w tabernakulum. Istotną rolę odgrywa milczenie religijne, które ma na celu nie tylko wyciszenie zewnętrzne, ale pomaga w otwarciu się na Boga. Silentium jest zachowywane codziennie od godz. 21 do porannej Eucharystii następnego dnia, a także w rekolekcje i dni skupienia.
Jesteśmy wezwani do tego, aby zasłuchiwać się w głoś Chrystusa. Służy temu medytacja Słowa Bożego i lektura dobrej książki duchowej. Nikt
nie może być głosicielem słowa, jeśli nie jest jego słuchaczem.
Modląc się Różańcem rozwijamy w sobie duchowość maryjną. Ta, która uwierzyła Słowu i jest Wychowawczynią powołań kapłańskich, kształtuje postawę służby i zaufania do Boga. Słowo Boże obnaża ludzką pychę i egoizm.
Do okresowych praktyk kleryków należą:
- spowiedź (zaleca się co 2 tygodnie)
- comiesięczny dzień skupienia
- rekolekcje na początku roku seminaryjnego i Wielkiego Postu
- Droga Krzyżowa w każdy piątek
- cotygodniowe konferencje ascetyczne prowadzone przez ojców duchownych
- rozmowy z ojcami duchownymi
- nabożeństwa różańcowe, majowe i czerwcowe
Formacja kleryków na okres wakacji nie zostaje „zawieszona”, przeciwnie: jest to trudny czas formacji samego siebie. Klerycy biorą w tym czasie udział w rekolekcjach, uczestniczą w pieszych pielgrzymkach do Częstochowy, odbywają praktyki w różnych parafiach i pomagają w duszpasterstwie. Swoją postawą staramy się ukazywać Chrystusa wszystkim, których spotykamy na swojej drodze życia.
















