Duchowość


Sutanna

 

Formacja seminaryjna, trwająca 6 lat, jest formacją prowadząca ku wielostronnej dojrzałości osobowej. Zatem, aby mówić o formacji kapłańskiej trzeba najpierw określić co jest jej fundamentem. Papież Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej “Pastores dabo vobis” pisze, że: Bez odpowiedzialnej formacji ludzkiej cała formacja kapłańska byłaby pozbawiona swego niezbędnego fundamentu. (…) Kapłan powołany do tego, by być “Żywym obrazem” Jezusa Chrystusa Głowy i Pasterza Kościoła, powinien starać się odtwarzać w sobie, w miarę możliwości ludzką doskonałość jaśniejącą w Synu Bożym, który stał się człowiekiem, ujawniającą się szczególnie wyraźnie w Jego postawie wobec innych, tak jak ukazują to Ewangeliści.
Najważniejszym elementem w życiu alumna, a potem przyszłego kapłana jest formacja duchowa. W dekrecie Soboru Watykańskiego II “Optatam totius” czytamy: Formacja duchowa powinna ściśle wiązać się z kształceniem intelektualnym i duszpasterskim i przy szczególnej pomocy kierownika duchowego tak być prowadzona, aby alumni uczyli się żyć w synowskiej i nieustannej łączności z Ojcem przez Syna Jego, Jezusa Chrystusa, w Duchu Świętym. Formacja duchowa w Seminarium rozpoczyna się od rekolekcji ewangelizacyjnych – w trakcie tak zwanego “kursu wstępnego”. Owe rekolekcje mają za zadanie ukazać kandydatowi do Seminarium istotę wiary i pogłębić osobiste zaangażowanie w relację z Jezusem Chrystusem. Czas pierwszego roku studiów jest czasem, w którym – zewnętrznie – nic nowego się nie dzieje. Jest to czas wyciszenia, “wejścia” w życie seminaryjne, budowania podstawowych elementów duchowości.

W Regulaminie Alumna Wyższego Seminarium Duchownego św. Jana Chrzciciela w Warszawie czytamy, że: duchowy aspekt formacji stanowi element najwyższej wagi w wychowaniu do kapłaństwa i pełni rolę naczelną i jednoczącą wobec pozostałych wymiarów seminaryjnego kształcenia. Pozostaje ona formacją permanentną tzn. trwającą do końca życia.
Naczelną wartość formacji duchowej stanowi modlitwa. Dlatego stopień umiłowania modlitwy oraz pełny, świadomy i czynny udział każdego alumna i całej seminaryjnej wspólnoty w Liturgii jest jednym z wyraźnych znaków powołania (“Regulamin”). Alumni w sposób szczególny są wezwani do pogłębiania swojej więzi z Tym, który ich powołuje. Mają oni szukać Chrystusa w rzetelnym rozważaniu słowa Bożego, w czynnym obcowaniu ze świętymi tajemnicami Kościoła, przede wszystkim w Eucharystii i codziennej liturgii godzin, w biskupie, który ich posyła, i w ludziach, do których są posłani, zwłaszcza ubogich, małoletnich, słabych, grzesznikach i niedowiarkach (“Optatam totius”).

Modlitwa jest darem, jest pogłębieniem zażyłości z Bogiem i fundamentem życia duchowego. Owocem jedności z Bogiem jest umiejętność postrzegania innych ludzi jako swoich braci i chęć służenia im w duchu Ewangelii. Alumni swoją formację duchową zgłębiają poprzez wspólne praktyki duchowe.

Do praktyk duchowych alumnów należy Eucharystia, która zajmuje szczególne miejsce w rozwoju życia duchowego. Jest ona “źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego” (Lumen gentium, 11). Alumni poprzez Eucharystię pogłębiają jedność z Panem Jezusem, a to wyraża się w podejmowaniu na co dzień radykalnej przemiany serca. “Kościół żyje dzięki Chrystusowi eucharystycznemu, Nim się karmi, z Niego czerpie światło.” (Ecclesia de Eucharistia)

Liturgia Godzin jest modlitwą całego Kościoła, który “trwa jednomyślnie na modlitwie.” “Dlatego Msza Święta i Liturgia Godzin stanowi w Seminarium najważniejsze wydarzenie dnia. Alumni biorą wspólnie udział w codziennej Mszy Świętej oraz wspólnie odmawiają określone regulaminem dnia godziny liturgiczne” (“Regulamin”).

Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu – trwając przed Jezusem uczymy się z Nim rozmawiać. Adoracja umożliwia wewnętrzną ciszę, dzięki której głos Chrystusa staje się słyszalny w naszym życiu. W naszym Seminarium adorujemy Jezusa w Najświętszym Sakramencie codziennie od godz. 21 do 22. Ta praktyka została wprowadzona dzięki błogosławionej Matce Teresie z Kalkuty, która w tym miejscu powiedziała, że “aby bardziej ukochać Chrystusa to należy codziennie go adorować”. Oczywiście cały czas istnieje możliwość nawiedzenia kaplicy i indywidualnej modlitwy. Matka Teresa mówiła, że “aby móc dawać, powinieneś doświadczać jedności z Chrystusem, a On jest tam, w tabernakulum.

Medytacja jest spotkaniem z żywym Słowem Bożym, które ma moc przemiany wnętrza człowieka. Jest to zasłuchiwanie się w to co Bóg pragnie mi powiedzieć.”Nikt bowiem nie może być głosicielem słowa, jeśli nie stał się jego słuchaczem” (“Regulamin”). Czytania duchowne – alumni są wezwani do pielęgnowania wrażliwości i miłości wobec słowa wyrażonego w tradycji Kościoła i jego nauczaniu po dzień dzisiejszy. Czytania mają służyć poznaniu żywotów świętych, ich myśli i duchowości.

Modląc się Różańcem “w sposób szczególny alumni rozwijają w sobie duchowość maryjną” (“Regulamin”). Ta która uwierzyła Słowu i jest Wychowawczynią powołań kapłańskich kształtuje w alumnach postawę służby i zaufania do Boga. Słowo Boże obnaża ludzką pychę i egoizm. Poprzez rachunek sumienia alumni starają się weryfikować swoje życie i ufnie powierzać się Bogu.

Spowiedź

Milczenia religijne ma na celu nie tylko wyciszenie zewnętrzne, ale pomaga w otwarciu się na Boga. Milczenie jest zachowywane codziennie od godz. 21 do porannej Eucharystii następnego dnia, a także w rekolekcje i dni skupienia. Do okresowych praktyk alumnów należą:

  • spowiedź w okresie przynajmniej dwutygodniowym
  • comiesięczny dzień skupienia
  • rekolekcje na początku roku seminaryjnego i Wielkiego Postu
  • Droga Krzyżowa w każdy piątek
  • cotygodniowe konferencje ascetyczne ojców duchownych
  • rozmowy z ojcami duchownymi
  • nabożeństwa październikowe, majowe i czerwcowe

Ponadto “alumni muszą odkryć podczas formacji seminaryjne- dla siebie i dla swych przyszłych penitentów- niezbędność i wielkość daru sakramentu pokuty oraz potrzebę stałego kierownictwa duchowego” (“Regulamin”). Zaleca się co dwutygodniową spowiedź w celu kształtowania własnego sumienia połączonej z integracją całej osoby.

Modlitwa w kościele seminaryjnym

“W drodze do kapłaństwa towarzyszą alumnom święci, którzy są zawsze tam, gdzie jest Chrystus, dlatego ich przykład i wstawiennictwo stanowią realną pomoc w codziennym życiu. Przyszli kapłani powinni poznawać życiorysy i charyzmaty świętych…” (Regulamin). Patronem Seminarium jest św. Jan Chrzciciel, który wskazywał na Jezusa i wzywał do nawrócenia. Seminarium wydało również błogosławionych absolwentów: księdza Michała Oziębłowskiego, księdza Michała Woźniaka, księdza Edwarda Detkensa, księdza Zygmunta Sajnę, księdza Romana Archutowskiego oraz Sługę Bożego księdza Jerzego Popiełuszkę. Po za tym żywa jest w pamięci alumnów postać Sługi Bożego Prymasa Tysiąclecia Księdza Stefana Kardynała Wyszyńskiego arcybiskupa Archidiecezji Warszawskiej. Formacja kleryków na okres wakacji nie zostaje “zawieszona”, przeciwnie: jest to trudny czas formacji samego siebie. Klerycy w czasie wakacji biorą udział w rekolekcjach (ignacjańskich, organizowanych przez różne ruchy i wspólnoty), uczestniczą w pieszych pielgrzymkach do Częstochowy pomagając w duszpasterstwie. Swoją postawą starają się ukazywać Chrystusa wszystkim, których spotykają na swojej drodze życia.

Udostępnij...Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someonePrint this page