Po powrocie z majówek i ponownym wdrożeniu się w plan życia seminaryjnego, wspólnota klerycka przeżyła w miniony weekend kolejny dzień skupienia. Konferencje głosił proboszcz parafii katedralnej św. Floriana i św. Michała Archanioła z Warszawy-Pragi – ks. Bogusław Kowalski. Kapłan znany z wielu zabawnych anegdot i bardzo ludzkiego podejścia do życia, w prostych słowach mówił o wielkich sprawach, w których udział bierze każdy z kleryków. Ksiądz proboszcz mówił o powołaniu, o modlitwie, o Piśmie Świętym, a wszystko to przeplatał krótkimi historiami ze swojego życia, które w bardzo jasny sposób obrazowały treści, które ksiądz chce nam przekazać.

Około 300 osób odwiedziło Seminarium Warszawskie w dniu otwartym, organizowanym od 4 lat w Niedzielę Dobrego Pasterza. Można było zwiedzić kaplicę, sale wykładowe i refektarz ze słynnymi freskami Michała Palloniego. W ciągu kilku godzin świeccy mogli przejść się seminaryjnymi korytarzami i po wielkim ogrodzie, gdzie na co dzień spędzają czas alumni Archidiecezji Warszawskiej.

- Wiara różni się od religijności – powiedział o. dr Wojciech Giertych OP. Religijność ma charakter oddolny, natomiast wiara, jako cnota teologalna, ma charakter odgórny. Styk człowieka z Bogiem zachodzi wówczas, gdy wiara jest zakotwiczona w Stwórcy. Teolog Domu Papieskiego tłumaczył, że są trzy poziomy wiary: 1. Wierzę, że Bóg jest; 2. Wierzę Bogu; 3. Wierzę ku Bogu, wyruszam ku Niemu.

Bp prof. Andrzej Czaja przyznał, że mamy problem z wiara  w Boga osobowego, powołując się na raporty prowadzone przez ośrodki badania opinii publicznej. Wiara jest spotkaniem,gdyż jest dziełem Boga i człowieka. Natomiast jej mankamentem jest brak zaangażowania człowieka – rozum i wola się nie uzupełniają. Innym problemem jest aktywizm bez modlitwy. Niepostrzeżenie możemy zacząć praktykować niewiarę – puentował przewodniczący Komisji Nauki Wiary KEP.

Znany czeski teolog i publicysta ks. prof. Tomáš Halík w wykładzie o „Wierze niewierzących” przekonywał, że sprawy dialogu z niewierzącymi nie można rozpatrywać na sposób czarno-biały, w kategoriach starcia dwóch drużyn sportowych. W każdym z nas trwa dialog wiary z niewiarą – przekonywał. Dzielił się cennym doświadczeniem spotkań z osobami, określającymi się jako niewierzące. Pytając ich o Boga, w którego nie wierzą, może się okazać, że mają fałszywy lub fanatyczny obraz Stwórcy. Nie oczekujmy od wiary pewności. Wchodźmy w chmurę niewiedzy – zachęcał, twierdząc, że wątpliwości bez zaufania Bogu prowadzą do cynizmu.

W sesji popołudniowej wziął udział ks. prof. Andrzej Draguła, który mówił o współczesnej (nie)potrzebie religii. O. r Maciej Ziemba mówił o politycznej poprawności. Starał się pokazać, gdzie zaczyna się męczeństwo w głoszeniu prawdy.

Wielka Środa i poranek Wielkiego Czwartku były dla wspólnoty seminaryjnej dniami radości. Powód do niej dało najpierw czterech naszych braci, którzy przedstawieni zostali podczas uroczystej jutrzni kard. Kazimierzowi Nyczowi jako kandydaci do święceń diakonatu i prezbiteratu. Podczas uroczystej jutrzni Wielkiego Czwartku, w Kościele seminaryjnym miał miejsce obrzęd obłóczyn jednego z kandydatów, który z rąk księdza rektora przyjął strój duchowny – sutannę.

W Wielką Środę wspólnota seminaryjna przeżyła krótki dzień skupienia przed zbliżającym się Triduum Paschalnym. Konferencje wygłoszone przez specjalistów od biblistyki, liturgiki i duchowości, miały pomóc alumnom wejść głębiej i pełniej w rzeczywistość Paschy, do której przygotowywali się przez cały Wielki Post.

W dniu dzisiejszym w Kościele obchodzimy Uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Uroczystość ta połączona jest z Dniem Świętości Życia, który został ustanowiony jako odpowiedź na apel Jana Pawła II w encyklice Evangelium vitae.  W tym roku obchody zostały przedłużone na dwa dni, ponieważ Uroczystość wypadła w niedzielę. Dlatego też wczoraj miała miejsce w Warszawie Msza Święta odprawiona przez kard. Kazimierza Nycza w intencji dzieci nienarodzonych, po której Krakowskim Przedmieściem przeszedł Marsz dla życia. W Marszu wzięło udział wiele rodzin z dziećmi, które pragnęły przypomnieć mieszkańcom Warszawy, że życie jest święte. 

W poniedziałek, w dzień Zwiastowania, po uroczystej jutrzni miał miejsce obrzęd przysięgi i przyłączenia się do dzieła Duchowej Adopcji Życia Poczętego kilkudziesięciu kleryków z naszej wspólnoty. Przez 9 miesięcy, ich zadaniem będzie teraz modlitwa dziesiątką Różańca świętego oraz specjalną modlitwą za nienarodzone dziecko, które jest zagrożone aborcją. Modlitwa obejmuje nie tylko dziecko, ale także ich rodziców, ich decyzje. Ostatnim dniem modlitwy, a także adopcji, będzie dzień 25 grudnia – Boże Narodzenie.

Dzisiejszego wieczoru w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela odprawiona została Msza Święta dziękczynna w 150 rocznicę ingresu św. Arcybiskupa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego do katedry warszawskiej. Eucharystii przewodniczył abp Józef Michalik, a homilię wygłosił bp Jan Kopiec.

Zygmunt Szczęsny urodził się w 1822 r. w Wojutynie na Wołyniu. Wychowany został w atmosferze religijnej i patriotycznej, od najmłodszych lat był czcicielem Matki Bożej. Skończył studia w Moskwie i Paryżu. Wstąpił do seminarium duchownego i w 1855 r. otrzymał święcenia kapłańskie w Petersburgu. Został ojcem duchownym w tamtejszym seminarium. Uważnie przyglądał się sytuacji w Rosji i losom Polaków, zwłaszcza opuszczonych dzieci i starców. Bolał nad zamknięciem nowicjatów zakonnych – jedną z form carskich represji wobec Kościoła katolickiego.

W 1857 r. założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, któremu zlecił opiekę nad dziećmi oraz ludźmi chorymi i starymi. W 1862 r. papież Pius XII mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. Piastując ten urząd przyczynił się do wyraźnego odrodzenia duchowego dawnej stolicy Polski. Zreformował seminarium i Akademię Duchowną w Warszawie, założył schronisko dla biednych dzieci i upowszechnił nabożeństwo majowe ku czci Najświętszej Maryi Panny. W 1863 r., po niespełna półtorarocznej posłudze arcybiskupiej, został przez władze carskie skazany na wygnanie w głąb Rosji za to, że w marcu 1863 r. napisał list do cara Aleksandra II w obronie Kościoła i narodu. Również na wygnaniu, w Jarosławiu nad Wołgą, dawał przykład głębokiej wiary. Po 20 latach zwolniono go, jednakże otrzymał zakaz powrotu na teren swojej archidiecezji. Zamieszkał w Dźwiniaczce, gdzie mimo podeszłego wieku i wyczerpania wygnaniem podjął pracę wśród ludzi. Założonemu przez siebie Zgromadzeniu powierzył m.in. zadanie organizowania szkół dla wiejskich dzieci.
Zmarł w pałacu arcybiskupim w Krakowie 17 września 1895 r. Jego pogrzeb na Wawelu stał się okazją do manifestacji patriotycznych.

Proces informacyjny przed beatyfikacją abp. Felińskiego otworzył kard. Stefan Wyszyński w 1965 r., zaś zamknięcia dokonał w 1984 r. kard. Józef Glemp. W 1988 roku Kongregacja ds. Kanonizacji ogłosiła ważność procesu. Arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński został beatyfikowany 18 sierpnia 2002 r. przez Jana Pawła II podczas odprawianej przez niego Mszy świętej na krakowskich Błoniach.

Życiorys za: www.archidiecezja.warszawa.pl

Dzień 4 marca to w Kościele liturgiczne wspomnienie św. Kazimierza, królewicza. Imieniny obchodzi Metropolita Warszawski Ks. Kard. Kazimierz Nycz. Z tej okazji w Kościele Seminaryjnym została odprawiona uroczysta Msza święta wraz z wychowawcami, profesorami i alumnami Seminarium św. Jana Chrzciciela oraz Seminarium Redemptoris Mater. Po Eucharystii wszyscy przeszli do refektarza, gdzie Kardynał razem z całą wspólnotą seminaryjną zasiadł do uroczystego śniadania.

W I Niedzielę Wielkiego Postu, w Kościele Seminaryjnym miało miejsce udzielenie posług lektoratu i akolitatu dla kleryków naszego seminarium. Uroczystości przewodniczył Ks. bp Tadeusz Pikus.

Do zadań lektora należy proklamowanie Słowa Bożego w czasie liturgii i poza nią. Może także błogosławić pokarmy, pola i lasy.

Funkcją akolity jest pomoc diakonowi i kapłanowi w posłudze przy ołtarzu. Może też udzielać Komunii świętej i wystawiać Najświętszy Sakrament do publicznej adoracji.

Od Środy Popielcowej, wspólnota seminaryjna przeżywała rekolekcje wielkopostne, które w tym roku wygłosił dla nas ks. Andrzej Grefkowicz – egzorcysta, duszpasterz Odnowy w Duchu Świętym, dyrektor Centrum Formacji Wieczernik, a przede wszystkim Boży kapłan. Pytaniem, które nasza wspólnota postawiła przed sobą na czas rekolekcji było: kim będę, co chcę głosić?

Przez kilka dni wspierani przez ks. Andrzeja mogliśmy porównać drogę swojego życia z drogami wielu postaci biblijnych takich jak Mojżesz, Hiob, Jonasz, czy św. Paweł. Obok rozważania tekstów Pisma Świętego, mogliśmy także przyjrzeć się swoim uczuciom, swojej emocjonalności. Pomagał nam w tym rachunek sumienia, który w czasie rekolekcji czyniliśmy właśnie pod kątem naszych uczuć i ich poprawnego nazywania. W piątek miała miejsce Liturgia Pokutna, po której mogliśmy przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania, aby z w pełni oczyszczonymi duszami wejść w czas Wielkiego Postu. Również piątkowy wieczór upłynął pod znakiem namacalnego działania Pana Boga w posłudze modlitwy wstawienniczej, którą posługiwały osoby współpracujące z ks. Andrzejem w prowadzeniu rekolekcji, czy w posługach modlitewnych. Podsumowaniem całych rekolekcji była konferencja poświęcona budowaniu braterskiej wspólnoty. Poprzez przykłady ze swojego życia, ale także opierając się na doświadczeniu Jeana Vanier i jego „Wspólnoty”, ksiądz Grefkowicz pokazał nam, że to każdy z nas jest odpowiedzialny za swojego brata i jego formację. Odpowiedzialność ta przejawiać się ma nie tylko we własnym interesie tego, z kim będę w przyszłości pracował, ale także w tym (a może przede wszystkim) by mieć szacunek do czyjejś pracy i być otwartym nie na to, co ja pragnę zrobić, ale czego inni potrzebują ode mnie.

Okres karnawału, jak co roku w seminarium, został zakończony dniem Zielonej Trawki. Jest to jedyny taki dzień w seminarium, kiedy klerycy przejmują władzę w seminarium przygotowując najróżniejsze żarty i inną rozrywkę. Punktem kulminacyjnym tego dnia jest zawsze przedstawienie, w którym klerycy pokazują w krzywym zwierciadle przełożonych, wykładowców, a także swoich kolegów.

Obraz Henryka Siemiradzkiego Nauczanie świętego Piotra mocno wpisał się w wystrój seminaryjnej kaplicy. Od wielu lat towarzyszy kolejnym pokoleniom modlących się kleryków. Jego nagłe zniknięcie mogło wprawić wiele osób w uzasadnione zakłopotanie. Obraz wyjechał na parę miesięcy do Wiecznego Miasta. Był jednym z głównych eksponatów rzymskiej wystawy poświęconej postaci Nerona. Warto podkreślić, że dzieło wzbudziło ogromne zainteresowanie u zwiedzających. Wystawa się zakończyła i obraz wrócił na swoje miejsce.

Henryk Siemiradzki, Nauczanie św. Piotra, olej na płótnie, 1899,
kaplica Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie

Autor obrazu był znanym polskim malarzem, reprezentantem europejskiego akademizmu. Żył w latach: 1843-1902. Większość twórczego życia spędził w Rzymie. Malował monumentalne płótna w duchu historycznym, ilustrujące symboliczne epizody z mitologii antycznej, historii Grecji i Cesarstwa Rzymskiego oraz wczesnego chrześcijaństwa.

W odróżnieniu od pompatycznych, często przeładowanych kompozycji Siemiradzkiego, obraz z seminarium warszawskiego tchnie nastrojem kameralnego skupienia. Streszczają się na nim literackie, antyczne i wczesnochrześcijańskie fascynacje malarza.

Na pierwszym planie, w cieniu rzymskiej fontanny, zasiada święty Piotr z ze zwojem w ręku, zwracając się ku dwóm zasłuchanym niewiastom. Stojący za apostołem młody mężczyzna, to zapewne święty Marek, który w swojej Ewangelii spisał nauczanie Piotra. Prześwitujące przez gałęzie promienie słońca, rzucające jasne wielobarwne plamy na elementy architektoniczne i posadzkę, zdradzają zainteresowanie malarza impresjonizmem. W tle widnieje Koloseum oraz złota statua, która może być aluzją do ustawionej niegdyś w Domus Aurea gigantycznej rzeźby Nerona jako Heliosa, zwanej Colossus Neronis, której Koloseum zawdzięcza swoją nazwę. Patetyczna, imperialna architektura pogańskiego Rzymu kontrastuje z zaciszną altaną, w której pierwszy biskup wiecznego miasta głosi Dobrą Nowinę…

Nauczanie Piotra, niczym czysta woda wypływająca ze źródła, ożywia serca i twarze słuchaczy. Zapisany na rotulusie prolog Ewangelii świętego Jana może posłużyć za klucz interpretacyjny obrazu.

ks. dr hab. Michał Janocha
ojciec duchowny w seminarium

Podczas uroczystości wręczenia nagród Benemerenti przyznawanych przez biskupa polowego Wojska Polskiego ks. Józefa Guzdka, nagrodę otrzymało Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne św. Jana Chrzciciela oraz Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie. Nagrodę przyznano za „trud formowania umysłów, charakterów, serc i sumień przyszłych kapelanów” oraz za „przygotowywanie alumnów do głoszenia Ewangelii oraz dialogu ze współczesnym światem”.

Ks. prof. dr hab. Krzysztof Pawlina prorektor PWTW, w podziękowaniach za nagrodę powiedział, że „powierzenie przed laty formacji przyszłych kapelanów WMSD i PWTW było dla nas wyróżnieniem i zaszczytem. Dziś w imieniu wszystkich profesorów i wychowawców chcemy podziękować za to zaufanie. [...] Myślę, że dla każdego wykładowcy, rektora największą radością jest usłyszeć od ludzi o swoim absolwencie: Mamy dobrego księdza, mamy mądrego kapelana, który niesie nam inny świat. Niech więc Ci nasi absolwenci, kapelani ordynariatu polowego przysparzają chwały Bogu i służą dobru Ojczyzny.” Nagrodę w imieniu naszego seminarium odebrał rektor ks. dr. Wojciech Bartkowicz.

Dyplom Benemerenti („dobrze zasłużonym”), ordynariatu polowego WP został ustanowiony dekretem biskupa polowego Sławoja Leszka Głódzia z dnia 23 lutego 1995 r. Przyznawany jest „dla podkreślenia zasług osób, które dają świadectwo najwyższym wartościom, jakimi w życiu jednostki i społeczeństwa są prawda i sprawiedliwość”.

Kolejny dzień skupienia w naszej wspólnocie poprowadził o. Ireneusz, który na co dzień modli się w Monastycznych Wspólnotach Jerozolimskich w Warszawie, a pracuje w ośrodku dla bezdomnych. Ojciec opowiadał nam o wspólnocie, o budowaniu relacji między nami i braterskiej miłości. Swoje rozważania oparł na tekście z Listu do Rzymian 15, 1-13, a także (a może przede wszystkim) na doświadczeniach własnego życia i własnej drogi kapłańskiej.

Dwa dni były szczególną okazją do spotkania z Przyjaciółmi Seminarium. 7 stycznia odbyło się spotkanie opłatkowe dla Dobrodziejów Seminarium, którzy wspierają nas modlitwą i ofiarą materialną. Natomiast a 8 stycznia spotkaliśmy się z Chorymi, których odwiedzamy w czasie wtorkowych praktyk pastoralnych. Spotkania rozpoczęły się Mszą św. Następnie była sposobność do rozmowy i wymienienia się świątecznymi życzeniami. Na zakończenie alumni kursu III wystawili sztukę Teatr Św. Franciszka.

Św. Teresa chciała być miłością w sercu Kościoła, wspierając modlitwą tych wszystkich, którzy znajdują się na froncie duszpasterskim. Wy też możecie być w misji św. Teresy – powiedział Ks. Rektor Wojciech Bartkowicz podczas homilii na Mszy św. dla Dobrodziejów. Zaprosił w ten sposób do deklaracji adopcji modlitewnej jednego kleryka Seminarium Warszawskiego, polegającej na otaczeniu go codzienną modlitwą przez cały rok – do następnego spotkania opłatkowego. Każdy Dobrodziej otrzyma imię alumna, za którego obiecał modlitwę, natomiast poszczególny kleryk będzie znał osobę, która zechciała być w sercu Kościoła, wspierając go ofiarą modlitewną.

]]> http://www.wmsd.waw.pl/spotkanie-oplatkowe-dla-chorych-i-dobrodziejow-seminarium/feed 0