Kościół seminaryjny


Nabożeństwa

Msze św. w niedziele:
 8.00, 9.30, 11.00, 12.30 18.30 (suma)


Msze św. w dni powszednie:
7.00 (z udziałem alumnów) oraz 18.30

(W czwartki roku akademickiego o godzinie 18.30 Msza Św. łacińska z chorałem gregoriańskim)
Spowiedź święta:
– w tygodniu: podczas Mszy Świętej wieczornej
– w niedzielę: podczas każdej Mszy św.


Nabożeństwa:
– Msza Święta ku czci N.M.P Patronki Dobrej Śmierci – każdy 22 dzień miesiąca o g. 18.30
– Litania do Najświętszej Maryi Panny – w maju po Mszy Świętej o 18:30
– Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa – w czerwcu po Mszy Świętej o 18:30


Kancelaria kościoła czynna jest w środy i piątki od 16.30 do 18.00.

Wezwanie Kościoła

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Kult Maryi Wniebowziętej był w Kościele bardzo żywy i zdecydowanie wyróżniał się wśród innych. Wystawiono tysiące świątyń pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej. Powstało osiem zakonów pod tym wezwaniem. To przekonanie wiernych, że Maryja po śmierci została wraz z ciałem i duszą wzięta do nieba, potwierdził 64 lata temu swoją decyzją papież Pius XII i ogłosił dogmat o wniebowzięciu NMP (dogmat – objawiona, niepodważalna prawda wiary).

Do ogłoszenia tego dogmatu miało dojść wcześniej, w czasie trwania Soboru Watykańskiego I (1869-1870), ale jego obrady zostały przerwane z powodu wybuchu wojny prusko-francuskiej w 1870 r.

Święto ku czci Maryi wziętej do nieba obchodzone było już w pierwszych wiekach pod nazwą “zaśnięcia Maryi”, potem zastąpiono je Wniebowzięciem Najświętszej Maryi Panny. Ok. VI wieku w Konstantynopolu uroczystości ustalono na dzień 15 sierpnia; od następnego stulecia zaczęto je obchodzić i w Europie. Kościoły wschodnie, zachowujące kalendarz starego stylu (juliański) obchodzą święto 13 dni później, czyli 28 sierpnia.

św. Józef – Oblubieniec Bogurodzicy

Józef (hebr. Josef = niech Bóg pomnoży, Bóg przyda, Bóg zwiększy) pochodził z królewskiego rodu Dawida (por. Mt 1, 7-16, 20; Łk 1, 27; 4). Utrzymywał się z pracy stolarskiej ( por. Mt 13, 35). Na mocy dziewiczego małżeństwa z Maryją (por. Mt 1, 16, 18-25; Łk 1, 26-38; 2, 5) przyjął od Boga zadania ziemskiego ojca Jezusa, Syna Bożego, nie będąc jednak jego ojcem w sensie fizycznym. Małżeństwo z Maryją jest źródłem szczególnej godności Józefa i jego praw wobec Jezusa.

Nie znamy ani jednego słowa wypowiedzianego przez Józefa. Swym działaniem mówił Panu Bogu zawsze “tak”. W milczeniu, ale bez zastrzeżeń wykonywał polecenia z nieba, których nie rozumiał. Subtelny, powściągliwy, w cieniu wielkich postaci Jezusa i Maryi. Ewangelie relacjonują wydarzenia, w których św. Józef brał udział. Stosownie do zarządzenia rzymskiego cesarza Augusta o spisie ludności, Józef udał się wraz z brzemienną Maryją do Betlejem, gdzie narodził się Jezus (por. Łk 2, 3-7). Był naocznym świadkiem pokłonu pasterzy oraz Mędrców ze Wschodu. Zgodnie z prawem Mojżeszowym Józef dokonał pierwszego religijnego obowiązku ojcowskiego: obrzezał Jezusa i nadał Mu imię. Tym samym obwieścił, że w świetle prawa jest ojcem Jezusa. Dokonał również wykupu pierworodnego Syna w świątyni jerozolimskiej (por. Łk 2, 22). Wraz z Maryją usłyszał proroctwo starca Symeona (por. Łk 2, 33-35). Na wyraźne polecenie Boże, Józef z Maryją i nowo narodzonym Jezusem uszedł do Egiptu przed Herodem pragnącym śmierci nowo narodzonego Dziecięcia, pochodzącego z królewskiego rodu Dawida (por. Mt 2, 19-23) . Po śmierci Heroda Święta Rodzina powróciła do Nazaretu (por. Mt 2, 19-23). W okresie działalności publicznej Jezusa Ewangelie nie wspominają o św. Józefie.

Ewangelie wskazują liczne cnoty Józefa: wiarę, pokorę, posłuszeństwo wobec woli Bożej, pracowitość, doskonałą miłość Bożą i sprawiedliwość (por. Mt 1, 19). Św. Józef, jako “mąż sprawiedliwy”, ” sługa wierny i roztropny”, otrzymał odpowiedzialną funkcję Opiekuna czuwającego nad świętą Rodziną Bożą. Zadaniem św. Józefa była “ojcowska” troska o losy Jednorodzonego Syna Bożego w Jego ziemskiej egzystencji: wcielonego w ludzką naturę za sprawą Ducha Świętego, ale też ciągle żyjącego w swoim Kościele jako nasz Pan, Jezus Chrystus (por. Prefacja o św. Józefie).

Św. Józef dzięki temu, że wobec Jezusa pełnił funkcję i obowiązki ojca na ziemi, jest wyjątkowo jasnym przykładem wypełniania obowiązków i funkcji ojca ziemskiego. “Jego ojcostwo wyraziło się w sposób konkretny w tym, że ´uczynił ze swego życia służbę, złożył je w ofierze tajemnicy wcielenia i związanej z nią odkupieńczej misji; posłużył się władzą, przysługującą mu prawnie w Świętej Rodzinie, aby złożyć całkowity dar z siebie, ze swego życia, ze swej pracy…” ( Jan Paweł II, Redemptoris custos, 8).

Historia Kościoła

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i świętego Józefa Oblubieńca Zbudowany w latach 1661–1681 na planie krzyża z dwiema bocznymi nawami w stylu barokowym wg projektu Isidoro Affaita starszego dla karmelitów bosych. Karmelici Bosi, zakon pustelniczy i klauzurowy, przybyli do Polski w 1617 roku, a do Warszawy w 1634 roku. Usadowili się przy Krakowskim Przedmieściu, a ich głównym celem jako księży było nauczanie okolicznych mieszkańców. Budowę swojego, barokowego kościoła p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca rozpoczęli w 1643 roku, a w projektowaniu kościoła brali udział tak znani architekci jak Konstanty Tencalla, Szymon Józef Bellotti oraz Tylman z Gameren. Kościół przebudowano w 1724 roku, nie zrealizowano jednak fasady, za którą zabrał się dopiero w 1762 roku Efraim Szreger. Ufundował ją mieszkający po sąsiedzku w pałacu Radziwiłłów Karol Stanisław Radziwiłł „Panie Kochanku”. Budowa fasady zakończyła się w 1779 roku – była to pierwsza w Warszawie kamienna klasycystyczna fasada.

Widok na nawę główną kościoła

Widok na nawę główną kościoła

Główne wejście zdobi wykuty z czarno-zielonkawego marmuru portal, nad nim umieszczony jest kartusz z herbem Radziwiłłów (czyli trąby radziwiłłowskie) przypominający o fundatorze fasady. Kondygnację wyżej umieszczone są dwie dzwonniczki kształtem nawiązujące do kadzideł. W 2000 roku umieszczono nowe dzwony o imionach: Omni die dic Mariae (każdego dnia wysławiaj Maryję); Ite ad Joseph (idźcie do Józefa); Vox In Deserto (głos na pustyni). Szczyt fasady wieńczy miedziana kula z umieszczoną na niej złoconą hostią na splotach pokonanego węża – tworząc razem symbol Wiary. Ze względu na kształt kuli, utarło się w dziewiętnastowiecznej Warszawie powiedzenie: spuchnąć jak karmelicka bania.Klasztor karmelicki skasowano zaraz po powstaniu styczniowym, a budynek przejęło nasze seminarium duchowne, które w 1925 roku dobudowało w północnej części neoklasycystyczną bibliotekę wg projektu Konstantego Jakimowicza. Kościół nie został zniszczony podczas II wojny światowej, więc po jej zakończeniu, do czasu odbudowania katedry św. Jana, zastępował ją tymczasowo w tej funkcji nosząc miano prokatedry. Kościół budowany był w okresie baroku i zachował w całości taki styl, przede wszystkim widoczny we wnętrzach. Wyjątkiem jest fasada, która jest klasycystyczna, ale choć powstała pod koniec XVIII wieku, to nosi jeszcze elementy barokowe. Kościół nie został zniszczony podczas II wojny światowej i jest całkowicie autentyczny.

Ołtarz dedykowany Matce Bożej Różańcowej

Ołtarz dedykowany Matce Bożej Różańcowej

We wnętrzu kościoła zachwyca pochodzący z XVIII wieku ołtarz główny, poświęcony świętemu Józefowi. Jest barokowo-rokokowy, a powstał w miejscu pierwotnego ołtarza projektu Tylmana z Gameren. Z wcześniejszego ołtarza pozostał obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, natomiast z drugiego z 1727 roku figury św. Teresy i św. Jana od Krzyża oraz kolumny. Ołtarz zdobi też umieszczona ponad arkadą gloria z wizerunkiem Boga Ojca i globu ziemskiego, dzieło Jana Jerzego Plerscha. Na szczególną uwagę zasługuje pochodząca również z XVIII wieku ambona, wykonana prawdopodobnie wg projektu Tylmana z Gameren. Przedstawione są na niej alegorie czterech kontynentów, Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny z gołębicą oraz święci z zakonu karmelitów.

W naszym kościele oprócz głównego ołtarza znajduje się jeszcze 10 ołtarzy bocznych (po pięć z każdej strony głównej nawy) oraz położona przy prezbiterium kaplica Grobu Chrystusowego z przejmującą rzeźbą Chrystusa złożonego w grobie, autorstwa Oskara Sosnkowskiego. Zdecydowana większość ołtarzy to dzieło Leona Sużyńskiego z 1857 roku. Natomiast kaplicę Grobu Chrystusowego zaprojektował Henryk Marconi w 1862 roku, freski ścienne wykonał jego syn Karol Marconi, a ołtarz w kaplicy Adam Nowicki. W kościele znajdują się również liczne epitafia, między innymi malarza Rafała Hadziewicza czy dziennikarza Józefa Keniga.

 

 


 

_1050351

Instalacja ogrzewania

Ostatnie lata są dla naszej świątyni czasem poważnej odnowy. Prace konserwatorskie podejmowane są etapami. W latach 2010 – 2012 zajęto się sztukaterią w prezbiterium. W czasie prac konserwatorskich odkryto 3 freski. Doskonale zachowana, oryginalna XVIII wieczna sztukateria po rekonstrukcji zdobi pięknem i świeżością ową świątynię. Lata 2011 – 2012 przyniosły kolejne odkrycia. Podczas malowania ścian powierzchni płaskich w całym Kościele, odkryto, iż kościół miał być zbudowany pierwotnie cały z piaskowca, ściany jednak sięgają 160 cm wysokości, reszta natomiast dokończona jest z cegły. W tych też latach dokonano renowacji ławek i zainstalowano ogrzewanie podłogowe.

 
 

IMG_0022

Renowacja ołtarza głównego

W 2012 roku zaczęto renowację jednego z dwóch głównych ołtarzy – św. Józefa. Za obrazem odkryto oryginalny fresk na ścianie, z pierwotnego stanu kościoła z II połowy XVII wieku, fresk ten nie jest dokończony gdyż prace przerwał najazd Szwedów na Polskę. Pomiędzy dwoma ołtarzami głównymi znajduje się chór, który służył do odmawiania modlitw brewiarzowych. Znajdują się tam dwie stalle, które okazały się kolejnym odkryciem. Warstwa farby zakryła całe piękno tych ław, odkrywka konserwatorska ukazała, że są to piękne marmoryzowane stalle. Są one w kolejce do konserwacji, gdyż z przyczyn finansowych jest to na dzień dzisiejszy niemożliwe. Rozpoczęto również renowację dwóch ołtarzy ukośnych w prezbiterium. Po 60 latach zostały otworzone krypty, pod kościołem, które są porządkowane i trwają w nich badania archeologiczne. Znajdują się tam liczne szczątki zmarłych.

W latach 2012 – 2013 dokonano całkowitej renowacji Ołtarza Matki Bożej Dobrej Śmierci. Przy okazji konserwacji, zainstalowano zasłonę, która w uroczysty sposób zasłaniana jest każdego dnia po wieczornej Mszy Świętej. Ołtarz znajduje się po prawej stronie od wejścia. W Kościele pod chórem dokonano również odkrycia marmoryzowanej kruchty, która przykryta była warstwami farby.

 

Przy okazji wykonywania tych prac zostało przygotowane specjalne opracowane, dotyczące wnętrza kościoła, z którym można zapoznać się tutaj.

W roku 2013 rozpoczęto renowację fasady Kościoła, która wykonana jest z piaskowca. Przewidywany czas prac konserwatorskich to 2 – 3 lata.

W 2013 roku został przeprowadzony gruntowny remont krypt, znajdujących się pod kościołem i częściowo pod parkingiem Kancelarii Prezydenta. Szczegółowe sprawozdanie z badań archeologicznych, przeprowadzonych przy okazji tych prac, wraz ze zdjęciami, można znaleźć tutaj.

 

Udostępnij...Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someonePrint this page