15 kwietnia miała miejsce ostatnia w tym roku Adoracja Krzyża. Była w pewnym sensie podsumowaniem dotychczasowych rozważań na temat ludzkich słabości. Nasze prośby zmierzają do błogiego odpoczynku w ogrodzie, miejscu, w którym Bóg chce, byśmy przebywali.

Krzyż umieszczono tym razem w ogrodzie – miejscu odpoczynku, wytchnienia, raju… Czy krzyż pasuje do takiej rajskiej scenerii? Gdy doświadczamy krzyża i cierpienia, nasze myśli nie biegną do zaczarowanego ogrodu rajskiego. Krzyż nas przeraża! A jednak św. Jan zaznacza, że na miejscu, gdzie ukrzyżowano Jezusa, był ogród…

Modlitwa do Ukrzyżowanego Jezusa
Wzgardzony i odepchnięty przeze mnie
Mąż bólów, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, przed kim się twarz zakrywa,
wzgardzony tak, że miałem Go za nic.
Lecz Ty obarczyłeś się moim cierpieniem,
Tyś dźwigał moje boleści, a ja Ciebie za skazańca uznałam,
chłostanego przez Boga i zdeptanego.
Lecz Ty byłeś przebity za moje grzechy, zdruzgotany za moje winy.
Spadła na Ciebie chłosta zbawienna dla mnie, a w Twoich ranach jest moje uzdrowienie. Zbłądziłem jak owca, obróciłem się na własnej drodze,
a Pan zwalił na Ciebie wszystkie winy moje.
Dręczono Ciebie, lecz sam siebie dałeś gnębić, nawet nie otworzyłeś ust swoich.
Czy ja przejmuję się Twoim losem?! Za grzechy moje zostałeś zbity na śmierć.
Choć nikomu nie wyrządziłeś krzywdy, zmiażdżony cierpieniem, wydałeś swoje życie na ofiarę za grzechy moje.
Poniosłeś grzechy moje, tak liczne i orędujesz za mną – przestępcą.
Z ogromną miłością mnie przygarniasz, w miłości wieczystej nade mną się litowałeś. Miłość moja nie odstąpi od Ciebie, nie zachwieje się moje przymierze pokoju – mówi Pan, który ma litość nade mną.

Odpowiedź Boga:
Nie lękaj się, bo już się nie zawstydzisz, nie wstydź się, bo już nie doznasz pohańbienia.
Raczej zapomnisz o wstydzie twej młodości.
I nie wspomnisz już hańby twego wdowieństwa.
Bo małżonkiem twoim jestem Ja, twój Stworzyciel, któremu na imię – Pan Zastępów;
Odkupicielem twoim – Święty Izraela, nazywają Go Bogiem całej ziemi.
Zaiste, jak niewiastę porzuconą i zgnębioną na duchu, wezwał cię Pan.
I jakby do porzuconej żony młodości mówi twój Bóg.
Bo góry mogą się poruszyć i pagórki się zachwiać, ale miłość Moja nie odstąpi ode mnie
i nie zachwieje się moje przymierze pokoju, mówi Pan, który ma litość nad tobą.

Por. Iz 53, 3-12; 54, 4-10

Podczas Adoracji zatrzymaliśmy się nad grzechem zazdrości i prosiliśmy o dar autentycznej życzliwości, która jest lekarstwem na zazdrość. Adoracja wpisała się w dzień skupienia naszej wspólnoty seminaryjnej, który prowadził ks. kard. Kazimierz Nycz.

Chrystus uczy nas miłości, która może przemienić nasze serca – nasze pragnienia, motywacje, często ukryte myśli i oceny wobec drugiego człowieka. Życzliwość Boga przejawia się w tym, że stworzył świat dobry, piękny, uporządkowany. Każdego z nas stworzył na swój obraz i podobieństwo. Św. Jan Apostoł podpowiada, że miłość, jaką Bóg nam okazał, zobowiązuje nas, byśmy się wzajemnie miłowali, okazując serdeczność i wszelką możliwą życzliwość.

Panie Jezu Chryste, stoimy pod Twoim Krzyżem!
Tak jak ongiś stały w Jeruzalem pod krzyżem Matka Twoja i Jan, Maria Magdalena i inne niewiasty, tak i my tutaj stoimy.
Brak nam słów, aby wyrazić to wszystko co nasze serca czują.
Chcemy Cię prosić: Zostań z nami przez Twój święty Krzyż!
Prosimy Cię: Zostań przy Kościele, zostań przy ludziach!
Nie odwracaj się od nich nawet wtedy, kiedy może wielu z nich obojętnie przechodzi obok Twojego Krzyża, wielu się od niego oddala, a inni nawet do niego nie docierają.
Być może ludzie dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek potrzebują pomocy i mądrości, której źródłem jesteś Ty, Ty jedyny przez Twój święty Krzyż.
Zostań z nami w tej głębokiej tajemnicy Twojej śmierci, w której objawiłeś, jak „bardzo Bóg umiłował świat”.
Zostań z nami i przyciągnij nas do Siebie!
Zostań z nami przez Twoją Najświętszą Matkę, której z Krzyża zawierzyłeś każdego człowieka!
Zostań z nami!
Jan Paweł II

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs VI.

Podczas Adoracji zatrzymaliśmy się nad grzechem gniewu, który przybiera w naszym życiu najróżniejsze formy. Gdzie jest granica między zdrowym gniewem a niewłaściwym wyrażaniem emocji? Jak stać się prawdziwie łagodnym? Czy irytacje bez powodu mają sens? Jak przerwać spiralę zła i przy tym nie zwariować?

Człowieku, wiesz przecież, co ci od małego powtarzano: szukaj sobie kumpli, a jak ktoś cię denerwuje – ignoruj go i odejdź. Musisz się przepychać łokciami, jeśli chcesz zaistnieć. Trzeba być perfidnym, jeśli chce się do czegoś w życiu dojść. A Jezus na początku Kazania na Górze chce ci trochę namieszać! Przychodzi z Dobrą Nowiną i mówi: Kochaj tych, którzy cię denerwują, a zacznij od tego, że będziesz się za nich modlił. Co z tego, że cię poszturchują? Ty nie musisz przepychać się łokciami. Pokaż, że można inaczej.

Do Pana w swoim utrapieniu wołałem i wysłuchał mnie.
Panie, uwolnij moje życie od warg kłamliwych i od podstępnego języka.
Cóż tobie Bóg uczyni lub co ci dorzuci, podstępny języku?
On moje ręce zaprawia do walki, moje palce do wojny.
On mocą moją i warownią, osłoną moją i wybawcą, moją tarczą i Tym, któremu ufam.
Zbyt długo mieszkała moja dusza z tymi, co nienawidzą pokoju.
Od miecza złego mnie wybaw i uwolnij z rąk cudzoziemców,
Tych, których usta mówią na wiatr, a których prawica jest prawicą fałszywą.
Niech zstąpi na mnie, Panie, Twoja łaska; Twoje zbawienie, według Twej obietnicy,
bym mógł dać odpowiedź tym, którzy mnie znieważają,
bo polegam na Twoich słowach.
Nie odbieraj moim ustom słowa prawdy,
bo ufam Twoim wyrokom, a Twego Prawa zawsze strzec będę.
Niech moje wołanie dojdzie do Ciebie, Panie;
przez swoje słowo daj mi rozeznanie!
Niech dojdzie do Ciebie moja modlitwa!

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs III.

Adoracja Krzyża, która odbyła się w Uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, poświęcona była refleksji nad grzechem nieczystości. Rozpatrywana była na trzech płaszczyznach, na których można obrazić Boga – myśli, słowa lub czynu. Dotykając trudnej i intymnej sfery każdego z nas chciejmy to, co usłyszymy odnieść do siebie, do tego, co w sobie zauważamy nieczystego. Tylko Chrystus był czysty, zatem nie oszukujmy się i nie udawajmy, że nas to nie dotyczy. Grzech dotyka każdego z nas, bez względu na wiek, pochodzenie czy stan, bo to grzech jest nieczystością. Rozważanie naszej nieczystości niech doprowadzi nas do osobistego pojednania z Bogiem Miłosiernym.

Z całego serca swego szukam Ciebie, nie daj mi odejść od Twoich przykazań. W sercu swoim zachowuję Twe słowa, aby nie zgrzeszyć przeciw Tobie. Będę rozważał Twe postanowienia, rozmyślał o Twoich drogach. Będę się radował z Twoich ustaw i słów Twoich nie zapomnę.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs IV.

18 marca Adorację Krzyża w kościele seminaryjnym poprowadził kurs V. Rozważania koncentrowały się wokół grzechu chciwości i przeciwnej mu cnocie hojności. Dzisiejszy świat wydaje się być owładnięty chciwością. Zewsząd słychać, że najważniejsze jest mieć i tylko to się liczy!

Wpatrując się w Jezusa umęczonego i ukrzyżowanego, dziękując za Jego mękę, która mnie odkupiła, za Jego oczy patrzące miłosiernie na mnie grzesznika, za miłość, która mnie rozpala, za wszystko, co od Niego otrzymałem – pytam się w sercu: czy potrafię jak On dać bezinteresownie siebie innym? Jezus mówi:

Nie troszczcie się zbytnio o życie, co macie jeść, ani o ciało, czym macie się przyodziać. życie bowiem więcej znaczy niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie. Przypatrzcie się krukom: nie sieją ani żną; nie mają piwnic ani spichlerzy, a Bóg je żywi. O ileż ważniejsi jesteście wy niż ptaki!

Gromadzenie skarbów tego świata daje pozorne szczęście, złudną pozycję w społeczeństwie, a pomimo to z pazernością gromadzimy przeróżne rzeczy materialne, zapominając o tym, co duchowe. Nie jest łatwo być znakiem sprzeciwu wobec świata, nie podążać za modą, czy jednak nie lepiej słuchać Boga niż ludzi, który mówi: Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze.\

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs V.

W Środę Popielcową rozpoczęliśmy czas czterdziestodniowego przygotowania do Wielkanocy. Czas Wielkiego Postu to zaproszenie do pogłębienia modlitwy, wejrzenia w swoje życie i oczyszczenia z grzechów. Tematem przewodnim tegorocznych Adoracji Krzyża jest siedem grzechów głównych, które są przeszkodami w więzi z Chrystusem. Pierwsza Adoracja Krzyża została przygotowana przez alumnów drugiego roku.

Podczas modlitwy przy Krzyżu wpatrywaliśmy się w pokorę Jezusa, który oddał za nas swoje życie. Zaglądając w nasze wnętrze, zróbmy także rachunek sumienia z naszej pychy. Lustro jest symbolem pychy, w które wpatrujemy się z zachwytem nad samym sobą, nie dostrzegając naszych grzechów. Jedynie Krzyż Chrystusa może nam pomóc wyrwać się z tego obłędu i sprowadzić nas na drogę pokory.

Pan dźwiga pokornych,
a poniża występnych aż do ziemi.
Nie unoś się gniewem z powodu złoczyńców
ani nie zazdrość niesprawiedliwym
Miej ufność w Panu i postępuj dobrze,
mieszkaj na twojej ziemi i zachowaj wierność.
Raduj się w Panu,
a On spełni pragnienia twego serca.

W czasie adoracji próbowaliśmy odpowiadać na szereg fundamentalnych pytań związanych z każdym z nas. Jak czynić w życiu dobro – mimo tego, że zarzucą ci egoistyczne cele? Czy opłaca się być dzisiaj uczciwym i szczerym? Gdzie tkwi delikatna granica między dążeniem do pokory a masochizmem? Czy jest coś złego w pragnieniu bycia cenionym?

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs II

26 marca w kościele seminaryjnym przy Krakowskim Przedmieściu odbyła się ostatnia w tym roku Adoracja Krzyża. Tematem rozważań przygotowanych przez kleryków kursu I były sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego – chrzest i bierzmowanie. Modlitwę poprowadził ojciec duchowny Seminarium Warszawskiego – ks. prof. dr hab. Michał Janocha.

Na początku spotkania głos zabrał rektor Seminarium – ks. prof. dr hab. Krzysztof Pawlina, który podziękował wszystkim, którzy w tym roku wzięli udział w przygotowywanej przez kleryków modlitwie wokół Krzyża. Przypomniał, że choć Wielki Post dobiega końca, to zawsze powinien on stać w centrum naszego życia, tak jak w czasie spotkań w kościele seminaryjnym przy Krakowskim Przedmieściu – w sercu tętniącej życiem Warszawy.

Uczestnicy Adoracji usłyszeli, że chrzest czyni nas dziećmi Bożymi i członkami Kościoła – Mistycznego Ciała Jezusa Chrystusa. Zjednoczeni przez chrzest z Jego Krzyżem i Zmartwychwstaniem cieszymy się w Chrystusie pełnią prawdziwego życia. On jest jedynym Źródłem naszego szczęścia, miłości i pokoju. W sakramencie bierzmowania zaś otrzymaliśmy siedem darów Ducha Świętego. Duch Święty daje nam siłę do mężnego wyznawania wiary w Chrystusa i wierności Jemu w codziennym życiu i umacnia nas dzięki mocy sakramentów świętych.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs I

19 marca w kościele seminaryjnym odbyła się przedostatnia w tym roku Adoracja Krzyża. Rozważania dotyczyły wspólnoty i jedności w świetle sakramentu Eucharystii. Modlitwę poprowadził prefekt Seminarium Warszawskiego – ks. Marek Danielewski.

Eucharystia – najpełniejsza Miłość, o maksymalnym natężeniu. To źródło wszystkich aktów czystej miłości, wszelkich gestów Miłosierdzia Bożego, wszelkiej ofiarności i poświęcenia, wszelkiego daru z siebie – których dokonują ludzie ochrzczeni, niezależnie od tego, w jakim kraju żyją, epoce albo kulturze. Wszystko ma w niej swój początek, wszystko z niej wypływa i w niej znajduje dopełnienie. Eucharystia jest źródłem wszelkiej miłości – miłości, która daje siebie innym – ofiarnie, wielkodusznie, bez wyliczania, bez wyrachowania i skąpstwa, do ostatniej kropli. To Eucharystia nakłoniła tylu mężczyzn i tyle kobiet, świętych ludzi, do służby innym, do prawdziwej miłości, do doskonałej relacji międzyludzkiej.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs II

12 marca Adoracja Krzyża w kościele seminaryjnym odbyła się pod hasłem „Zabiorę się i pójdę do mego Ojca”. Rozważania, przygotowane przez kleryków kursu III,  tym razem były poświęcone sakramentowi pokuty i pojednania. Modlitwę poprowadził prefekt Seminarium Warszawskiego – ks. dr Krzysztof Szwarc.
Sakrament Pojednania zawsze będzie w jakiś sposób wydarzeniem trudnym i bolesnym, bo dotyka ran związanych z grzechem. Konfesjonał jest jednocześnie miejscem, w którym otwierając się na uzdrawiającą moc Bożej miłości, mogę do końca wypowiedzieć to, co najbardziej boli mnie i dręczy. Spowiedź przeżyta autentycznie może stać się źródłem olbrzymiej ulgi i radości. Tym szczególnym darem, dzięki któremu w moje nieuporządkowane życie wchodzi Boży ład i pokój.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs III

5 marca odbyła się kolejna Adoracja Krzyża w kościele seminaryjnym przygotowana przez kleryków IV kursu. Modlitwie przewodniczył Rektor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego ks. prof. dr hab. Ryszard Rumianek. Przedmiotem rozważań był sakrament namaszczenia chorych.
Sakrament namaszczenia chorych jest dla chorego człowieka pomocą i podźwignięciem. Nie należy jednak tego rozumieć w sensie medycznym, jako uzdrowienia fizycznego, ale w wymiarze religijnym. Choroba nabiera innego, zbawczego sensu: chory łączy się w swoim cierpieniu z Chrystusem. Nie należy więc unikać tego sakramentu, odkładając jego przyjęcie na godzinę śmierci, ale umocnić się nim w czasie swojej choroby, aby podniósł go Pan, a modlitwa płynąca z wiary zbawiła chorego.
Prowadzona część adoracji zakończyła się wspomnieniem księdza Ryszarda Rumianka o księdzu Jerzym Popiełuszce, którego był kursowym kolegą. Ksiądz Rumianek wspominał lata przymusowej służby wojskowej księdza Jerzego, które były prawdziwą gehenną i swoje ostatnie z nim spotkanie. Sługa Boży miał wtedy powiedzieć, że wie „że go zabiją”, ale nie zamierzał się wycofać ze służby ludziom, „do końca chciał z nimi zostać” – mówił w piątek rektor UKSW.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs IV

W piątek 26 lutego odbyła się już druga w tym roku Adoracja Krzyża, przygotowana przez kleryków V roku Seminarium Warszawskiego. Spotkanie poprowadził Ksiądz Rektor Krzysztof Pawlina, który modlił się wraz z licznie przybyłymi warszawiakami. Tym razem przedmiotem rozważań był sakrament małżeństwa, w którym miłość małżonków, narzeczonych wiąże się ściśle z miłością Boga.
Małżeństwo jest przymierzem, w którym mężczyzna i kobieta wzajemnie się sobie oddają, tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury ku dobru małżonków oraz ku zrodzeniu i wychowaniu potomstwa. Chrystus wykazał się na krzyżu swoją wiernością, gdy w sposób całkowity oddał się Bogu, oddał całe swoje życie. Poprzez łaskę sakramentu Bóg nieustannie wzywa małżonków do wzrastania w miłości i wierności. W dzisiejszym świecie potrzeba wierności jest szczególnie ważna, gdyż cały świat czyni niewierność zwyczajnym stanem rzeczy. Chodzi nie tylko o wierność małżeńską, ale wierność wszelkim ślubom i obietnicom danym Bogu i ludziom.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs V

W piątek o godzinie 20. odbyła się w kościele seminaryjnym pierwsza w tym roku Adoracja Krzyża, którą poprowadził Metropolita Warszawski Arcybiskup Kazimierz Nycz. Tym razem przygotowywane przez kleryków rozważania modlitewne koncentrują się wokół hasła „Do końca Cię umiłowałem – bądź Moim świadkiem”. Kolejne spotkania będą dotykały tajemnicy Krzyża w świetle Sakramentów Świętych.
19 lutego adorację przygotowali księża diakoni i podjęli refleksję nad sakramentem kapłaństwa. Podstawą rozmyślań była Modlitwa Arcykapłańska Jezusa z Ewangelii wg św. Jana. Powszechne kapłaństwo wiąże się z powołaniem do oddawania Bogu wszystkiego, z powołaniem do świętości. W ten sposób życie chrześcijanina staje się zobowiązaniem wobec Boga do składania duchowych ofiar, co najpełniej wyraża się w Eucharystii. Ofiara polega przede wszystkim na bezinteresownej miłości, która w codziennym życiu wyraża się przez służbę drugiemu człowiekowi. Tak jak Chrystus w czasie Ostatniej Wieczerzy służy swoim uczniom, obmywając ich nogi, tak i my w swoim życiu jesteśmy powołani do bycia sługami.
Na koniec adoracji Ksiądz Arcybiskup przypomniał, że Wielki Post nigdy nie może być celem samym w sobie. Nabożeństwa pokutne, w tym Adoracja Krzyża, mają za zadanie pomóc wiernym wejść w tajemnicę Triduum Paschalnego i lepszym zrozumieniu misterium Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa. Odwołując się do orędzia papieża Benedykta XVI na czas Wielkiego Postu Arcybiskup powiedział, że potrzebna jest dzisiaj chrześcijanom sprawiedliwość Krzyża. Nie wystarcza już minimalistyczne podejście do sprawiedliwości, jako oddania każdemu tego, co mu się słusznie należy. Krzyż uczy całkowitego poświęcenia się drugiemu człowiekowi, czego wzorem winien dla nas być Sługa Boży Ksiądz Jerzy Popiełuszko.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs VI