W tym seminarium mieszkał…

Przekraczając seminaryjną furtę, idziemy korytarzami, po których chodził kleryk Jerzy, uczymy się w tych samych salach, w których studiował przyszły Męczennik, modlimy się w kościele, w którym przygotowywał się do Święceń zwyczajny Kapłan…

Alfons Popiełuszko przychodzi na świat 14.09.1947 r. w Okopach, w Białostockiem. Wychowuje się w skromnej rodzinie, jako syn Władysława i Marianny. Od dzieciństwa kształtowane są w nim wartości religijne i potrzeba życia sakramentalnego.

Po maturze wstępuje do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie (24.09.1965 r.). Tu zmienia imię – z Alfonsa na Jurka. Jak wspominają koledzy kursowi, był zwyczajnym klerykiem, życzliwym kolegą. Zawsze można było na niego liczyć: czyścił buty, przynosił śniadanie, starał się sumiennie przykładać do studium, a przed snem śpiewał Godzinki ku czci NMP.

Będąc na drugim roku zostaje wcielony do jednostki specjalnej Ludowego Wojska Polskiego w Bartoszycach. Ma odwagę odmówić dowódcy, gdy ten zakazuje mu modlić się na różańcu. Bierze udział w zakazanych wspólnych modlitwach z klerykami. Jak się zwierzał, w czasie odbywania kar, modlił się za swoich prześladowców.

28 maja 1972 r. w Katedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie, diakon Jerzy przyjmuje święcenia kapłańskie z rąk Prymasa Wyszyńskiego. Do świeżo wyświęconych kapłanów Prymas mówi:

Idziecie w teren bardzo pracowity, gdzie trzeba będzie włożyć ogromnie dużo wysiłku, poświęcenia i ofiary. Życie wasze nie będzie miękkie.

Ksiądz Popiełuszko odprawia Mszę świętą prymicyjną w kościele w Suchowoli. Na obrazku pamiątkowym umieszcza cytat z Ewangelii wg św. Łukasza: Posyła mnie Bóg, abym głosił Ewangelię i leczył rany zbolałych serc. Pracuje w Ząbkach, w Aninie i na warszawskim Żoliborzu. Z powodu słabego zdrowia zostaje nominowany na duszpasterza lekarzy i pielęgniarek. Sprawował Msze święte dla strajkujących robotników w Hucie Warszawa. Jak przyznają koledzy, nie był gwiazdorem, bo i orłem nie był. Nie rwał się do głoszenia kazań i wystąpień publicznych, był skromny, choć po jakimś czasie znany. Rozgłos przyniosły mu comiesięczne msze święte za Ojczyznę, odprawiane w kościele św. Stanisława Kostki. Jeden z księży powiedział wtedy księdzu Jerzemu:

Słuchaj, ty jesteś mały papież, a ten plac będzie nazwany twoim imieniem…

Podczas jednej z tych mszy, za zgodą władz kościelnych, przeprowadził egzorcyzm wypędzający zło z Ojczyzny, Kościoła i świata, podczas którego zwrócił się do wiernych o modlitewne wsparcie. 19 października 1984 r. odprawia ostatnią Mszę świętą w bydgoskiej parafii Polskich Braci Męczenników. W czasie rozważań bolesnych tajemnic różańca mówi słowa, które uważane są za jego duchowy testament:

Módlmy się, byśmy byli wolni od lęku, zastraszenia, ale przede wszystkim od żądzy odwetu i przemocy.

W czasie powrotu do Warszawy, nocą, zostaje uprowadzony i zamordowany przez funkcjonariuszy Departamentu MSW…

Uroczystości pogrzebowe celebruje Prymas Polski Kardynał Józef Glemp, Arcybiskup Metropolita Warszawski i Gnieźnieński, biskupi i kapłani wraz z kilkuset tysiącami wiernych z całej Polski. Na mocy specjalnego Dekretu, ks. Popiełuszko zostaje pochowany przy kościele św. Stanisława Kostki.

Jeden z księży wspomina:

Jurek cierpiał na niską krzepliwość krwi. Podczas jego operacji modliliśmy się, aby swoją krew przelał jako męczennik…

Personel Szpitala Ginekologicznego występuje do Prymasa Polski z pisemną prośbą o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego ich kapelana. Kardynał Glemp najpierw powołuje Komisję Historyczną celem zebrania i oceny materiałów dowodowych, a w 1997 r. inicjuje etap krajowy procesu beatyfikacyjnego. W czerwcu ur. zostaje złożone Positio super martyrio Servi Dei Georgii Popiełuszko w watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do dyskusji teologicznej.
W maju 2002 r. kard. Joseph Ratzinger, odwiedzając grób ks. Jerzego, wpisuje w księdze pamiątkowej następujące słowa: Niech Pan błogosławi Polskę, dając jej kapłanów w duchu ewangelicznym Popiełuszki.
Na zakończenie tegorocznego dnia otwartego w seminarium, arcybiskup Kazimierz Nycz odsłania tablicę pamiątkową ku czci bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Padają przy tym wymowne słowa skierowane do alumnów:

(…) żebyście wiedzieli, że w tym domu mieszkał kleryk, który – będąc księdzem – umarł za wiarę. Żebyście wiedzieli, że w tym miejscu można się przygotować do świętego kapłaństwa. On dobrze się do tego przygotował…

]]> http://www.wmsd.waw.pl/beatyfikacja-ksiedza-jerzego-2/feed 0 http://www.wmsd.waw.pl/modlitwa-seminarium-przy-grobie-ks-jerzego http://www.wmsd.waw.pl/modlitwa-seminarium-przy-grobie-ks-jerzego#comments Sat, 24 Apr 2010 07:31:39 +0000 Piotr Rymuza http://www.wmsd.waw.pl/?p=1311

W piątek 23 kwietnia, przełożeni i klerycy Seminarium Warszawskiego przybyli do grobu Sługi Bożego ks. Jerzego Popiełuszki w dniu, w którym kapelan „Solidarności” obchodził imieniny. Wspólną modlitwę poprowadził ojciec duchowny seminarium przy Krakowskim Przedmieściu – ks. Grzegorz Ostrowski.

O godz. 16. rozpoczęły się uroczyste nieszpory w intencji owoców beatyfikacji ks. Jerzego, którą zaplanowano na 6 czerwca. Klerycy modlili się też za chorego proboszcza parafii św. Stanisława Kostki, twórcę i opiekuna muzeum Jerzego Popiełuszki – ks. Zygmunta Malackiego. W czasie homilii ks. Ostrowski podkreślił szczególny związek między wspominanym dziś przez liturgię św. Wojciechem i ks. Popiełuszką. „Oboje docenili dar męczeństwa” – mówił ks. Ostrowski. Zaznaczył również, że ks. Jerzy całym swym życiem przygotowywał się do przelania krwi za wiarę i prawdę. „Był świadomy tego, że umrze” – stwierdził ojciec duchowny. Dzisiaj jest wzorem dla wszystkich niesłusznie prześladowanych i cierpiących, a jako ksiądz szczególnie dla młodych ludzi przygotowujących się do kapłaństwa w tym samym miejscu, w którym i on modlił się, uczył i pracował przed ponad czterdziestu laty.

Po nieszporach zebrani przeszli pod grób  ks. Jerzego i złożyli na nim kwiaty. Wicerektor Seminarium Warszawskiego – ks. Tadeusz Sowa poprowadził modlitwę w intencji ojczyzny, przypominając trudną sytuację, w jakiej kraj znalazł się po tragedii pod Smoleńskiem. Jeszcze raz nawiązał do zbiegających się w tym dniu wspomnień pierwszego polskiego męczennika – św. Wojciecha i tego z naszej najnowszej historii – ks. Jerzego. Ks. Sowa prosił, by od grobu wiernego prawdzie do śmierci kapłana odejść z duchową relikwią, jaką może być śmiałe świadczenie o wierze w zlaicyzowanym świecie. Na zakończenie uroczystości klerycy odśpiewali „Bogurodzicę” i „Boże coś Polskę”.

6 marca, o godzinie 7. w kościele seminaryjnym w Warszawie została odprawiona Msza święta w intencji Arcybiskupa Kazimierza Nycza z racji imienin. W Eucharystii wzięli udział rektorzy Seminarium Metropolitalnego, Seminarium „Redemptoris Mater”, licznie zgromadzeni wykładowcy oraz klerycy obydwu seminariów.

W homilii Metropolita Warszawski nawiązał do orędzia Benedykta XVI na Wielki Post. Dzisiejszemu światu potrzebna jest szersza definicja sprawiedliwości od tej mówiącej, że jest to oddanie drugiemu człowiekowi, tego co mu się słusznie należy. Potrzeba „sprawiedliwości miłości”, która jest gotowa do oddania siebie, bez oglądania się na zyski czy straty. Arcybiskup Nycz odniósł się w ten sposób do Ewangelii o synu marnotrawnym przeznaczonej na ten dzień. Zachowanie ojca wobec skruszonego syna, to właściwa postawa sprawiedliwości, która potrafi przebaczyć największe popełnione zło. Zaś postawa starszego syna, który wprawdzie pozostał wierny ojcu, to jednak jedynie „sprawiedliwość prawa”. Za przykład prawdziwej sprawiedliwości, gotowej do ofiary ze swego życia, podał osobę Sługi Bożego Jerzego Popiełuszki, przypominając jednocześnie o jego beatyfikacji w czerwcu tego roku.

Na zakończenie Mszy świętej klerycy złożyli Księdzu Arcybiskupowi podziękowania za dotychczasową owocną posługę dla całej archidiecezji i szczególną troskę jaką otacza seminarium. Po Eucharystii wszyscy obecni udali się na wspólne śniadanie do refektarza seminaryjnego.

5 marca odbyła się kolejna Adoracja Krzyża w kościele seminaryjnym przygotowana przez kleryków IV kursu. Modlitwie przewodniczył Rektor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego ks. prof. dr hab. Ryszard Rumianek. Przedmiotem rozważań był sakrament namaszczenia chorych.
Sakrament namaszczenia chorych jest dla chorego człowieka pomocą i podźwignięciem. Nie należy jednak tego rozumieć w sensie medycznym, jako uzdrowienia fizycznego, ale w wymiarze religijnym. Choroba nabiera innego, zbawczego sensu: chory łączy się w swoim cierpieniu z Chrystusem. Nie należy więc unikać tego sakramentu, odkładając jego przyjęcie na godzinę śmierci, ale umocnić się nim w czasie swojej choroby, aby podniósł go Pan, a modlitwa płynąca z wiary zbawiła chorego.
Prowadzona część adoracji zakończyła się wspomnieniem księdza Ryszarda Rumianka o księdzu Jerzym Popiełuszce, którego był kursowym kolegą. Ksiądz Rumianek wspominał lata przymusowej służby wojskowej księdza Jerzego, które były prawdziwą gehenną i swoje ostatnie z nim spotkanie. Sługa Boży miał wtedy powiedzieć, że wie „że go zabiją”, ale nie zamierzał się wycofać ze służby ludziom, „do końca chciał z nimi zostać” – mówił w piątek rektor UKSW.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs IV

W czasie konferencji prasowej w Kurii Metropolitalnej Warszawskiej Arcybiskup Kazimierz Nycz ogłosił datę beatyfikacji Sługi Bożego Księdza Jerzego Popiełuszki, którego powołanie dojrzewało w murach warszawskiego seminarium i stanowi niezwykłe zobowiązanie dla wszystkich, którzy dzisiaj, w tych samych murach, przygotowują się do kapłaństwa. Ma się ona odbyć 6 czerwca wraz z Dniem Dziękczynienia. Uroczystościom będzie przewodniczył legat papieski – Arcybiskup Angelo Amato, który odwiedził Seminarium Warszawskie w maju zeszłego roku.