Podczas Adoracji zatrzymaliśmy się nad grzechem gniewu, który przybiera w naszym życiu najróżniejsze formy. Gdzie jest granica między zdrowym gniewem a niewłaściwym wyrażaniem emocji? Jak stać się prawdziwie łagodnym? Czy irytacje bez powodu mają sens? Jak przerwać spiralę zła i przy tym nie zwariować?

Człowieku, wiesz przecież, co ci od małego powtarzano: szukaj sobie kumpli, a jak ktoś cię denerwuje – ignoruj go i odejdź. Musisz się przepychać łokciami, jeśli chcesz zaistnieć. Trzeba być perfidnym, jeśli chce się do czegoś w życiu dojść. A Jezus na początku Kazania na Górze chce ci trochę namieszać! Przychodzi z Dobrą Nowiną i mówi: Kochaj tych, którzy cię denerwują, a zacznij od tego, że będziesz się za nich modlił. Co z tego, że cię poszturchują? Ty nie musisz przepychać się łokciami. Pokaż, że można inaczej.

Do Pana w swoim utrapieniu wołałem i wysłuchał mnie.
Panie, uwolnij moje życie od warg kłamliwych i od podstępnego języka.
Cóż tobie Bóg uczyni lub co ci dorzuci, podstępny języku?
On moje ręce zaprawia do walki, moje palce do wojny.
On mocą moją i warownią, osłoną moją i wybawcą, moją tarczą i Tym, któremu ufam.
Zbyt długo mieszkała moja dusza z tymi, co nienawidzą pokoju.
Od miecza złego mnie wybaw i uwolnij z rąk cudzoziemców,
Tych, których usta mówią na wiatr, a których prawica jest prawicą fałszywą.
Niech zstąpi na mnie, Panie, Twoja łaska; Twoje zbawienie, według Twej obietnicy,
bym mógł dać odpowiedź tym, którzy mnie znieważają,
bo polegam na Twoich słowach.
Nie odbieraj moim ustom słowa prawdy,
bo ufam Twoim wyrokom, a Twego Prawa zawsze strzec będę.
Niech moje wołanie dojdzie do Ciebie, Panie;
przez swoje słowo daj mi rozeznanie!
Niech dojdzie do Ciebie moja modlitwa!

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs III.

W Pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu, 13 marca 2011 r., Ks. Biskup Marian Duś udzielił posługi lektoratu i akolitatu. Lektorat otrzymało 14 alumnów, zaś akolitat – 23.

Do zadań lektora należy proklamowanie Słowa Bożego w czasie liturgii i poza nią. Może także błogosławić pokarmy, pola i lasy. Funkcją akolity jest pomoc diakonowi i kapłanowi w posłudze przy ołtarzu. Może on też udzielać Komunii świętej i wystawiać Najświętszy Sakrament do publicznej adoracji.

12 marca Adoracja Krzyża w kościele seminaryjnym odbyła się pod hasłem „Zabiorę się i pójdę do mego Ojca”. Rozważania, przygotowane przez kleryków kursu III,  tym razem były poświęcone sakramentowi pokuty i pojednania. Modlitwę poprowadził prefekt Seminarium Warszawskiego – ks. dr Krzysztof Szwarc.
Sakrament Pojednania zawsze będzie w jakiś sposób wydarzeniem trudnym i bolesnym, bo dotyka ran związanych z grzechem. Konfesjonał jest jednocześnie miejscem, w którym otwierając się na uzdrawiającą moc Bożej miłości, mogę do końca wypowiedzieć to, co najbardziej boli mnie i dręczy. Spowiedź przeżyta autentycznie może stać się źródłem olbrzymiej ulgi i radości. Tym szczególnym darem, dzięki któremu w moje nieuporządkowane życie wchodzi Boży ład i pokój.

Tekst rozważań przygotowany przez Kurs III

21 lutego w kościele seminaryjnym odbył się obrzęd ustanowienia w posłudze lektora i akolity. Mszy świętej przewodniczył Ksiądz Biskup Piotr Jarecki. Do grona lektorów przyjęto 20 alumnów Seminarium Warszawskiego, zaś 16 ustanowiono akolitami. Przyjęcie posługi lektoratu pozwala na wykonywanie czytań mszalnych w zgromadzeniu liturgicznym, natomiast posługa akolitatu wiąże się ze służbą nadzwyczajnego szafarza Eucharystii. Na zakończenie uroczystości Ksiądz Biskup, nawiązując do rozpoczynającego się w Kościele Wielkiego Postu, przypomniał zgromadzonym licznie wiernym, że winien być to czas wyciszenia i duchowego przygotowania na Święta Wielkanocne.

W niedzielę 20 grudnia na zaproszenie Księdza Rektora prof. dr hab. Krzysztofa Pawliny przybyli do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie rektorzy warszawskich uczelni wyższych wraz z prof. dr hab. Barbarą Kudrycką – Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Magnificencje wzięły udział w ostatnim pokazie komedii Moliera pt. „Świętoszek” przygotowanego przez alumnów III roku. Po przedstawieniu głos zabrała Pani Minister Barbara Kudrycka, która podziękowała klerykom za trud włożony w przygotowanie sztuki i pogratulowała znakomitej gry aktorskiej. W imieniu rektorów warszawskich uczelni wyższych złożyła wszystkim zebranym życzenia ciepłych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia. Po sztuce Rektorzy zebrali się na spotkania wigilijnym wypełnionym serdecznymi życzeniami i wspólnym kolędowaniem

Zgodnie z wieloletnią tradycją w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny klerycy III roku wystawili na deskach seminaryjnej sceny sztukę teatralną. W tym roku alumni zmierzyli się z dziełem Moliera pt. „Świętoszek”.

Komedia francuskiego mistrza dramatu opowiada jak do bogatego mieszczańskiego domu w Paryżu wprowadza się Tartuffe, oszust przygarnięty przez Orgona, ojca rodziny, zafascynowanego jego rzekomą pobożnością i cnotliwością. Jedynie Orgon i babcia, Pani Pernelle, są zachwyceni Świętoszkiem, jednak cała rodzina widzi, co się święci. Ojciec chce zmienić plany i zaręczoną wcześniej córkę pragnie wydać za Tartuffe’a, ale ten nie potrafi się powstrzymać i zaczyna zalecać się do Elmiry, żony Orgona. Molier w bezpardonowy sposób wykpił w „Świętoszku” fałszywą pobożność i obłudę. Ukazał do czego prowadzić mogą naiwność i konflikty rodzinne oraz nieumiejętność powstrzymania namiętności i gniewu.