6 maja o godzinie 11.00 w kaplicy na terenie zakładu opieki nad ociemniałymi w podwarszawskich Laskach odbył się pogrzeb Księdza Infułata Andrzeja Santorskiego. Zmarły był wieloletnim wykładowcą teologii dogmatycznej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie, Uniwersytecie Stefana Kardynała Wyszyńskiego oraz w wielu nowicjatach zakonnych. Mszy świętej przewodniczył Kazimierz Kardynał Nycz, który przypomniał licznie zgromadzonym, że Ksiądz Andrzej uczył równo 50 roczników przyszłych kapłanów.

Homilię wygłosił Ksiądz Henryk Małecki, który niegdyś był wikarym w parafii w Izabelinie, gdzie Ksiądz Andrzej pełnił funkcję proboszcza. Wielokrotnie podkreślał on pokorną osobowość zmarłego kapłana oraz umiłowanie Eucharystii i posługi ludziom.
W czasie przemówień na zakończenie Mszy świętej, Ksiądz Krzysztof Pawlina, prorektor PWTW, podziękował zmarłemu za ofiarną posługę wśród ludzi i przypomniał jego myśl przewodnią: Deo gratias – Bogu niech będą dzięki!. Ksiądz Andrzej zawsze podkreślał, że dziękczynienie Bogu za wszystko jest nieodłącznym elementem życia człowieka, a tym bardziej życia chrześcijanina.

12 kwietnia o godzinie 8., w kościele seminaryjnym przy Krakowskim Przedmieściu odbyła się Msza święta żałobna w intencji Księdza Profesora Ryszarda Rumianka i pozostałych ofiar sobotniej katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem. Wspólnej modlitwie przewodniczył Ksiądz Biskup Tadeusz Pikus. We Mszy świętej wzięli też udział księża profesorowie Seminarium Warszawskiego, klerycy i licznie zebrani wierni, w tym studenci Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, którego rektorem od 2005 roku był Ksiądz Rumianek.

W homilii Ksiądz Biskup Tadeusz Pikus oddał cześć zmarłemu Kapłanowi – wybitnemu polskiemu bibliście i wszystkim poległym pod Smoleńskiem. Przypomniał jak bliscy byli Księdzu Profesorowi klerycy, których był wicerektorem i Seminarium przy Krakowskim Przedmieściu, w którym mieszkał od przeszło trzydziestu lat. Nawiązując do Ewangelii, powiedział, że śmierć choć rani i często, szczególnie w przypadku osób bliskich, wydaje się niezrozumiała, to stanowi dla tych, którzy odeszli „powtórne narodziny”.

Na koniec Eucharystii Ksiądz Krzysztof Pawlina – rektor Seminarium Warszawskiego jeszcze raz poprosił wszystkich zgromadzonych o modlitwę w intencji zmarłych, ale także ich rodzin, przyjaciół i całej, pogrążonej w żałobie ojczyzny. Poinformował jednocześnie, że kościół seminaryjny przy Krakowskim Przedmieściu 52/54 będzie w najbliższych dniach otwarty dla wszystkich potrzebujących miejsca wyciszenia i modlitwy.

27 marca odbyło się sympozjum naukowe nt. „Kapłan z ludu wzięty. Teologia roku kapłańskiego” zorganizowane przez Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie, Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie oraz Warszawskie Towarzystwo Teologiczne.

Sympozjum rozpoczęła Msza święta o godzinie 9., sprawowana przez ks. bp Tadeusza Pikusa. W homilii mówił on, że Źródłem kapłaństwa w Kościele jest Jezus, który na Golgocie staje się już nie tylko Kapłanem, ale jednocześnie Ofiarą. Księża są ludźmi, przez których Bóg spełnia Swoją misję wśród ludu, ale Jedynym i Wiecznym Kapłanem pozostaje Chrystus. Udziela On jedynie swego kapłaństwa tym, którzy są „z ludu wzięci”. Księża winni stanowić rodzaj obrazu, w którym coraz lepiej ma się objawiać Pan, są bowiem z ludu wzięci, ale i dla ludu dani.

Po Mszy świętej rozpoczęło się sympozjum, które składało się z dwóch części. W pierwszej, którą poprowadził Rektor Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie – ks. prof. dr hab. Jan Miazek, można było wysłuchać wykładów poświęconych obecności kapłana w różnych dziedzinach życia. Drugą zaś, którą moderował ks. prof. dr hab. Stanisław Kur, stanowił panel dyskusyjny oparty o sylwetki zasłużonych dla Archidiecezji Warszawskiej księży.

Pierwszy wykład nt. „Kapłan w symbolice biblijnej” wygłosił ks. prof. dr hab. Krzysztof Bardski. Zauważył, że symbol, metafora zazwyczaj wpierw odnoszą się do Chrystusa, a następnie do kapłanów, którzy w Nim partycypują. W Biblii występuje wiele symboli odnoszących się do kapłanów. Jako przykłady ks. Bardski wymienił pasterza, rybaka, starca czy anioła. Można też odnaleźć metafory przeciwstawne takie jak na przykład porównania z jednej strony do władcy, króla a z drugiej do sługi.

Drugim prelegentem był ks. prof. dr hab. Marek Starowieyski, który wygłosił wykład pt. „Kapłan w literaturze”. Ksiądz Profesor stwierdził, że jeżeli weźmiemy się pod uwagę znaczenie kapłana dla ludzkiego życia, to mamy dosyć ubogą literaturę na jego temat – szczególnie w języku polskim. Wiele jest książek o nastawieniu wrogim wobec Kościoła i kapłanów, które powtarzają stereotypy o księżach, których zwykle autorzy nie starają się nawet zweryfikować. Następnie ks. Starowieyski dokonał analizy tematów poruszanych w literaturze kapłańskiej i przedstawił sylwetki bardziej znanych jej bohaterów. Na koniec zaś próbował podać przyczyny negatywnego obrazu księdza w literaturze.

Kolejny wykład „Kapłan w sztuce ” wygłosił ks. prof. dr hab. Michał Janocha. Na początku skupił się na zaprezentowaniu dzieł sztuki ukazujących sceny ofiary w Starym Testamencie, które zapowiadają nową Ofiarę Chrystusa. Jak zaznaczył ks. Janocha przedstawień Ostatniej Wieczerzy jest w sztuce niezwykle dużo we wszystkich okresach historycznych. W Polsce jednym z najwcześniejszych przykładów sztuki o tematyce kapłańskiej są romańskie Drzwi Gnieźnieńskie, opisujące żywot św. Wojciecha. Stanowią one też nawiązanie do kolejnego popularnego motywu kapłana w sztuce – męczennika. Kończąc ksiądz profesor dodał, że wiele jest też w sztuce przedstawień liturgii mszalnej i nabożeństw.

Ostatni wykład w pierwszej części „Kapłan w podziemiu (podpolnik)” wygłosił ks. prof. dr hab. Roman Dzwonkowski z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Zjawisko kapłana podpolnego jest szczególnie charakterystyczne dla XX wieku. kapłan – podpolnik pojawiał się tam, gdzie reżim państwowy pozbawiał wiernych dostępu do duchownych. Ks. Dzwonkowski najpierw poruszył temat misji kapłana w łagrach, obozach i więzieniach w okresie II wojny światowej, następnie skupił się na roli podpolników pod władzą Związku Radzieckiego, także w krajach bloku komunistycznego.

Po krótkiej przerwie rozpoczęła się druga część sympozjum, w której prelegenci przedstawiali postaci zasłużonych dla Archidiecezji kapłanów. Dr Izabella Smentek ukazała osobę ks. Waldemara Oskiery, ks. prof. Roman Dzwonkowski zaprezentował postać ks. Wincentego Ilgina, ks. dr Piotr Pawlukiewicz – ks. Aleksandra Fedorowicza, proboszcza z Izabelina. Następnie ks. dr Andrzej Gałka przybliżył życie i działalność ks. Władysława Korniłowicza, a na koniec ks. dr Henryk Małecki przybliżył postać ks. Marcelego Godlewskiego – proboszcza parafii Wszystkich Świętych w Warszawie.

19 marca, w Uroczystość Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, wychowawcy, profesorowie oraz klerycy Seminarium Warszawskiego i Seminarium „Redemptoris Mater” zgromadzili się na Mszy świętej w kościele seminaryjnym przy Krakowskim Przedmieściu, by modlić się w intencji obchodzącego imieniny Józefa Kardynała Glempa.

W słowach powitania Rektor Seminarium św. Jana Chrzciciela – ks. prof. dr hab. Krzysztof Pawlina podziękował Prymasowi Seniorowi za długoletnią posługę dla Archidiecezji Warszawskiej i szczególną opiekę jaką w tym czasie otoczył Seminarium przy Krakowskim Przedmieściu. „Bez Waszej Eminencji nie byłoby tego domu przy Szlaku Królewskim” – mówił Ksiądz Pawlina.

W homilii Ksiądz Kardynał przypomniał o roli Świętego Józefa jako opiekuna Świętej Rodziny. Księża i klerycy nie zakładający własnych rodzin, są powołani do opieki nad naturalnymi rodzinami, które obecnie przeżywają kryzys – nierzadko ignorowane i deprecjonowane przez wprowadzane liberalizujące przepisy prawa. Święty Józef winien być stąd dla nas wzorem stanowczego opowiedzenia się za wartościami takimi jak sakramentalne małżeństwo i pełna wyrozumiałości miłość.

17 marca odbyło się seminarium naukowe, które poprowadził Ksiądz Prałat Józef Woliński – emerytowany profesor patrologii Instytutu Katolickiego w Paryżu. W swym wystąpieniu Ksiądz Profesor odniósł się do bieżącej sytuacji Kościoła we Francji i stosunku jaki ma do niego zlaicyzowane francuskie społeczeństwo. Ksiądz Woliński podzielił się też z klerykami doświadczeniami ze swojej już przeszło pięćdziesięcioletniej posługi kapłańskiej, którą rozpoczynał w Warszawie w 1959 roku.

6 marca, o godzinie 7. w kościele seminaryjnym w Warszawie została odprawiona Msza święta w intencji Arcybiskupa Kazimierza Nycza z racji imienin. W Eucharystii wzięli udział rektorzy Seminarium Metropolitalnego, Seminarium „Redemptoris Mater”, licznie zgromadzeni wykładowcy oraz klerycy obydwu seminariów.

W homilii Metropolita Warszawski nawiązał do orędzia Benedykta XVI na Wielki Post. Dzisiejszemu światu potrzebna jest szersza definicja sprawiedliwości od tej mówiącej, że jest to oddanie drugiemu człowiekowi, tego co mu się słusznie należy. Potrzeba „sprawiedliwości miłości”, która jest gotowa do oddania siebie, bez oglądania się na zyski czy straty. Arcybiskup Nycz odniósł się w ten sposób do Ewangelii o synu marnotrawnym przeznaczonej na ten dzień. Zachowanie ojca wobec skruszonego syna, to właściwa postawa sprawiedliwości, która potrafi przebaczyć największe popełnione zło. Zaś postawa starszego syna, który wprawdzie pozostał wierny ojcu, to jednak jedynie „sprawiedliwość prawa”. Za przykład prawdziwej sprawiedliwości, gotowej do ofiary ze swego życia, podał osobę Sługi Bożego Jerzego Popiełuszki, przypominając jednocześnie o jego beatyfikacji w czerwcu tego roku.

Na zakończenie Mszy świętej klerycy złożyli Księdzu Arcybiskupowi podziękowania za dotychczasową owocną posługę dla całej archidiecezji i szczególną troskę jaką otacza seminarium. Po Eucharystii wszyscy obecni udali się na wspólne śniadanie do refektarza seminaryjnego.

Wspólne zdjęcie kleryków kursu V z Księżmi Biskupami po "Zielonej Trawce"

W ostatni dzień karnawału klerycy piątego roku zgodnie z tradycją zaaranżowali codzienne zajęcia w sposób, który w krzywym zwierciadle przedstawia seminaryjną rzeczywistość. W tym roku dzień przebiegał w klimacie Dzikiego Zachodu. Głównym punktem była „Zielona Trawka”, czyli przedstawienie obrazujące przełożonych i profesorów w sposób odmienny od codziennych spotkań na korytarzu lub w sali wykładowej – przejaskrawiający ich zalety i wady. Występom kleryków przyglądali się Arcybiskup Kazimierz Nycz, Prymas Senior Józef Kardynał Glemp i Biskup Tadeusz Pikus którzy wraz z publicznością żywo reagowali na kolejne sceny występu.

22 grudnia, wychowawcy, profesorowie, pracownicy i alumni Seminarium Warszawskiego zebrali się na spotkaniu wigilijnym. Przybyli również Józef Kardynał Glemp oraz Arcybiskup Kazimierz Nycz – Metropolita Warszawski.

Wigilia rozpoczęła się odczytaniem tekstu Ewangelii wg św. Łukasza o narodzeniu Jezusa Chrystusa, po której głos zabrał Ksiądz Rektor Krzysztof Pawlina. Następnie Ksiądz Arcybiskup Kazimierz Nycz złożył zgromadzonym życzenia świąteczne a szczególne skierował do Księdza Kardynała Prymasa, dziękując mu za długoletnią posługę dla Archidiecezji Warszawskiej jako Metropolicie i dla całego kraju jako Prymasowi. Po podzieleniu się opłatkiem, zebrani przeszli do seminaryjnego refektarza, gdzie odbyła się wieczerza wigilijna połączona ze wspólnym śpiewaniem kolęd. Jak co roku alumni IV roku wystawili podczas niej jasełka, po których każdy z obecnych otrzymał drobny upominek. Po wieczerzy rozpoczęła się dla kleryków przerwa świąteczna, w czasie której będą posługiwać w rodzinnych parafiach. Do seminarium powrócą w Uroczystość Objawienia Pańskiego – 6 stycznia.